14 Apr 2015
Share

Daar is iets wat ek al meer en meer die laaste ruk besef. Met kinders kan jy harder werk. Of jy kan slimmer te werk gaan.

Sien die ding is dat jy elke dag vir ure kan sit om iets in hulle koppe te kry. Uiteindelik sal hulle dit snap. Dit vat egter heelwat werk en deursettingsvermoë. En as jy met ‘n besige knaap met rysmiere te doen het, heelwat frustrasie (van beide kante).

Daar is egter ‘n ander alternatief. Een wat ons gewoonlik natuurlik volg as ons kinders nog babas en peuters is. Dit is om hulle teen hul eie spoed te laat ontwikkel. Om te wag tot hulself ‘n spesifieke mylpaal bereik. Ongelukkig werk die benadering nie so goed in ‘n groot groep nie. En omdat dit dus nie in klaskamers gebruik word nie, dink baie dat dit ook nie gaan werk tuis vir tuis onderwys nie. Tog is dit nie waar nie.

Dit is so heerlik en maklik om jou kind se leiding te volg. Om toe te laat dat hy/sy dit leer wat hul ontwikkelings gewys voor gereed is. Hoe dit in die praktyk sal lyk vir ouers kinders, sal die toekoms my seker nog leer. In die grondslag fase is dit egter eenvoudig. Wees bewus van die verskillende konsepte wat hulle moet baas raak. As jou spruit dan begin belangstel of dink in ‘n sekere rigting dan behandel jy daardie konsep. Vat dit so ver soos sy/haar vermoëns toe laat en skuif dit dan opsy.

As jy gelukkig is ontwikkel jou kind se vermoëns saam met die kurrikulum, maar moet ook nie verbaas wees as dit tussen konsepte rond spring nie. Elke mens is immers ‘n individu wat anders dink en ontwikkel. Ons was so gelukkig met ons wiskunde (ons gebruik Math U See). Tot dusver het ons knaap elke nuwe konsep baas geraak presies in die volgorde wat hulle volg. Die lekkerte daarvan is dat ons nie vir ure met ‘n nuwe konsep spook nie. Ek sien dat hy begin groepering doen. Dan in plaas daarvan om deur 7 werksvelle te spook, doen ons net die een les toets. Dit is vinnig duidelik of ek reg was of hy dit verstaan al dan nie. Soms beweeg ons deur ‘n klomp lesse in een week. Ander kere gebeur daar vir weke niks.

Hy het immers self besluit wanneer hy reg was om te kruip. En daarna was dit ‘n hele ruk voor hy eers loop baas geraak het.  Tog was dit mos nie al wat hy gedoen het in daardie tyd nie. En net so het niks eintlik werklik nou verander nie. Leer gebeur ook met rukke en stote en hope ander dinge tussen in.

Net soos alle dinge het die metode ook sy voor- en nadele. Ek kyk na my eie 8-jarige. Wiskundig is hy ver voor graad 2. Die tweede kwartaal het pas afgeskop en hy is reeds klaar met graad 3 se werk. Hy geniet dit, want daar is altyd ‘n nuwe uitdaging om baas te raak. Een wat hy nie nou al sou hê nie, as hy steeds graad 2 werk moes doen. My grootste uitdaging is om nuwe uitdagings vir hom te vind.

Ongelukkig is hy nie ‘n jong genie wat net in alles uitblink nie. As dit by lees kom gaan dinge maar stadig. Hy is seker ‘n goeie 6 maande “agter” wat die aanbetref. Hy was immers eers 7 1/2 voor hy kon hoor dat k-a-t “kat” is. ‘n Konsep wat ons Pop al maande voor dit gesnap het (en sy is 2 jaar jonger as hy!). Dit is ietwat van ‘n frustrasie as jou kleinsus makliker en vinniger as jy kan lees! Maar dit is net hoe kinders verskil.

Net soos wat ek haar nie kan stop om self te leer lees nie, kan ek hom nie forseer om iets baas te raak waarvoor hy net glad nie reg is nie.

Dit is juis waar die knoop lê. Wat as my kind agter raak? Beter vraag is, sal dit werklik saak maak? Maak dit saak of iemand ‘n matriek op 17, 18, 19 of 30 gekry het? Maak dit saak as iemand wat in ‘n akademiese rigting wil gaan sy graad op 21 of 60 gekry het? Nee! Meestal weet ons dit nie eers van die mense wat ons ken nie. So met die era van Facebook saam ontdek ek nou eers jare na skool hoeveel van my klasmaats ‘n jaar ouer as die res van ons was. En selfs ‘n paar siele wat jonger was. Tog het ons almal vandag ‘n normale lewe. Vir sover normaal natuurlik gaan. Daardie “agter” of “voor” wees het lankal ou uitgetrapte, waardelose nuus geword.

As jy dus die moed het … werk eerder slimmer as harder. En geniet die ontdekkings tog en avontuur van leer saam met jou kind. Daar is immers soveel lekkerder dinge om saam te doen as om vir ure agter ‘n werksboek (of werksvelle) vas geketting te word.